Bu cümle, insanın içine ağır ağır çöken bir hüzün gibi. Sanki bir dönemin kapanışını, bir
değerin sessizce çekilişini anlatıyor. Geriye ise sadece hatıralar, yarım kalmış nezaketler ve
eksik kalan bir dünya bırakıyor.

Eskiden “iyi” olmak, bir tercih değil; hayatın doğal bir parçasıydı. Kapı komşusuna selam
vermek, bir yabancının derdine kulak kesilmek, kimse görmese bile doğru olanı yapmak…
Bunlar sıradan davranışlardı. Şimdi ise çoğu zaman “fazlalık” gibi görülüyor. Hızın, çıkarın
ve bireyselliğin bu kadar yüceltildiği bir çağda, iyilik neredeyse romantik bir nostaljiye
dönüştü.

Peki gerçekten iyiler mi göçüp gitti, yoksa biz mi onları görmez olduk?

Belki de sorun, iyiliğin kaybolmasından çok, görünürlüğünü yitirmesinde. Çünkü iyilik
gürültü çıkarmaz. Sessizdir. Reklamı yoktur, manşetlere taşınmaz. Kötülük ise daha çarpıcı,
daha dikkat çekicidir. Bu yüzden gözümüzü nereye çevirirsek, onu daha çok görürüz. Ve
zamanla, iyiliğin yok olduğuna inanmaya başlarız.

Oysa hâlâ varlar. Kalabalık bir otobüste yer veren gençte, sokakta bir hayvana su bırakan
yaşlıda, hiç tanımadığı birine yardım eden bir yabancıda… Küçük, sessiz ama gerçek.
Belki de asıl mesele şu: İyiler göçüp gitmedi, sadece biz onların sorumluluğunu taşımaktan
vazgeçtik. Çünkü iyi olmak emek ister. Sabır ister. Bazen karşılık görmemeyi göze almak
ister. Modern dünyanın “hemen şimdi” diyen telaşı içinde, bu sabrı göstermek giderek
zorlaşıyor.

Ama yine de şu soruyu sormak gerekiyor: Eğer iyiler gerçekten gittiyse, biz burada neyi
sürdürüyoruz?

Belki de bu söz, bir ağıt değil; bir uyarıdır. İyiliğin bir zamanlar var olduğunu ve yeniden var
olabileceğini hatırlatan bir çağrı. Çünkü iyilik, miras gibi devredilen bir şey değil; her gün
yeniden seçilen bir davranıştır.

Ve belki de en doğrusu şudur: İyiler iyilikleriyle göçüp gitmesin diye, her birimiz biraz daha
iyi olmaya cesaret etmeliyiz.