Bu söz, modern insanın en büyük çelişkisini yüzümüze çarpar gibi. Gün içinde defalarca
“zamanım yok” diyen bizler, aslında zamanın değil, önceliklerin esiriyiz. Çünkü mesele
zamanın azlığı değil; onun nasıl harcandığıdır.

Günün yirmi dört saati herkes için eşit. Ne daha fazla ne daha az. Ama kimileri bu saatleri bir
şeyler inşa etmek için kullanırken, kimileri farkına bile varmadan tüketiyor. Saatler akıp
gidiyor; ekran kaydırmaları, anlamsız meşguliyetler ve ertelenen hayaller arasında
kayboluyor.

“Boş vakit” dediğimiz şey, çoğu zaman bir yanılsama. Çünkü aslında her an doludur. Ya bir
şey öğreniriz, ya bir şey üretiriz ya da hiçbir şey yapmayarak bile kendimizi tüketiriz.
Dinlenmek bile bilinçli bir tercih olduğunda değerlidir. Aksi halde sadece oyalanmaktır.
Asıl mesele, vakti doldurmak değil; anlamlandırmaktır.

Bugün birçok insanın şikâyeti aynı: “Kendime vakit ayıramıyorum.” Oysa gerçek şu ki,
kendimize ayırmadığımız vakti başka şeylere teslim ediyoruz. Farkında olmadan başkalarının
önceliklerini yaşıyoruz. Bir bildirim sesiyle bölünen dikkatimiz, aslında hayatımızın nasıl
parçalara ayrıldığının en basit göstergesi.

Zaman, en adil ama en acımasız şeydir. Biriktirilemez, geri alınamaz, ödünç verilemez.
Sadece kullanılır. Ve nasıl kullandığımız, kim olduğumuzu belirler.

Bu yüzden “boş vakit” aramak yerine, elimizdeki zamanı sorgulamak gerekiyor. Gerçekten
neye harcıyoruz? Bizi ileriye taşıyan şeylere mi, yoksa sadece oyalayanlara mı?
Belki de sorun, zamanın hızla akması değil; bizim onu tutacak bir anlam bulamıyor
olmamızdır.

Ve günün sonunda geriye tek bir soru kalır: Bugün geçen zaman, dolu muydu, yoksa sadece
geçti mi?