Eksik Kalan Hayallerin Mirası

Benim bağrımda yanan ateş, evladın gülşeni olsun,
Görmediğim her saadet, onun tek meskeni olsun.

Kendi çocukluğunda bir oyuncağa hasret kalan, bir okul gezisine gidemeyen veya hayalindeki mesleğe kavuşamayan her ebeveynin içinde bir ukde uyur.

Bu ukde, kişi anne ya da baba olduğunda "Ben yaşamadım, o yaşasın" cümlesiyle yeniden uyanır.

Bu niyet, saf bir fedakârlık gibi görünse de içinde ince bir tehlike barındırır.

Çocuğumuza sunduğumuz imkânlar, bazen ona giydirmeye çalıştığımız "kendi hayallerimizden biçilmiş" birer elbiseye dönüşür.

Biz piyano çalmasını isteriz çünkü biz hiç nota görmemişizdir; biz doktor olmasını bekleriz çünkü biz o kapıdan dönememişizdir.

Oysa her çocuk, kendi hikâyesinin başrolüdür.

Verdiğim her nimet meğer sırtında bir ağır taşmış,
Gönlümün hırsı yüzünden, sabır kâsesi hep taşmış.

Ona her istediğini sunmak, aslında onun hayallerini çalmak olabilir.

Çocuğun önüne serilen engelsiz yollar, onun mücadele kaslarını zayıflatır.

Kendi eksikliğimizi onun varlığıyla yamamaya çalışmak, ona yapılabilecek en büyük duygusal yüktür.

Bırak ey kalbim bu hırsı, her kuş kendi göğünde uçar,
Kendi kanadıyla ancak, hakikat kapısını açar.

Sonuç olarak; evlatlarımıza sunacağımız en büyük lütuf, kendi yaşayamadıklarımızı onlara yaşatmak değil; onların kendi hayatlarını, kendi hataları ve başarılarıyla yaşamalarına izin vermektir.

Sevgi, bir pranga değil, bir kanat olmalıdır.

Kim olursak olalım çocuğumuza vereceğimiz en büyük miras sevgi,saygı ve insanlıktır.

Bu miras evladınızın en büyük sermayesi olacaktır..