Son zamanlarda sabah kuşağı programlarında, ilişkiler üzerine yapılan yorumlar dikkat çekiyor. Uzmanlar, konuklar, hatta izleyici mesajları… Hepsinde benzer bir cümle dönüp dolaşıp aynı yere geliyor:

“Artık ilişkiler eskisi gibi değil.”

Kimi “saygı kalmadı” diyor,

kimi “sabır yok” diyor,

kimi de işi biraz daha ileri götürüp

“Sevginin de bir son kullanma tarihi var” demeye başlamış.

Ve insan ister istemez düşünüyor:

Gerçekten sevgi mi değişti,

yoksa biz mi sevgiyi yaşama biçimimizi değiştirdik?

Bir zamanlar evlilikler görücü usulüyle başlardı.

İki insan birbirini pek tanımadan aynı yola girerdi ama en başta verilen bir söz vardı:

“Hastalıkta ve sağlıkta…”

Belki aşk sonradan gelirdi,

ama sorumluluk en baştan vardı.

Bugün ise herkes birbirini tanıyarak, severek evleniyor.

Her şey daha bilinçli, daha özgür.

Ama nedense o sözlerin ağırlığı,

günlük hayatın içinde biraz hafiflemiş gibi.

Modern ilişkilerde herkes çok net:

“Ben buyum.”

“Ben değişmem.”

“Sınırlarım var.”

Hepsi doğru.

Ama eksik olan bir şey var:

ilgi, sabır ve emek.

Mesela çok basit bir an:

Biri diyor ki,

“Şuram çok ağrıyor.”

Eskiden bu küçük bir yakınlaşmaydı.

Bugün çoğu zaman cevap hazır:

“Ben ne yapayım?”

Yanlış değil…

ama eksik.

Çünkü insan bazen çözüm istemez,

sadece yanında birini ister.

Bir de ilişkilerin sessiz savaşı var:

küçük küçük zıtlaşmalar…

“O bana demedi, ben de sormam.”

“O aramadı, ben de aramam.”

“O ilgilenmedi, ben neden ilgileneyim?”

Kimse geri adım atmıyor,

ama herkes içten içe kırılıyor.

Sonra o cümleler geliyor:

“Ben senin annen değilim.”

“Ben rehabilitasyon merkezi değilim.”

Kimse değil zaten.

Ama kimse de evlenirken

“ben sadece kolay günlerde varım” demedi.

Bir de artık sık duyulan o düşünce:

“Sevginin de bir son kullanma tarihi var.”

Sanki sevgi kendi kendine bitiyormuş gibi…

Oysa yıllar önce söylenen o cümle hâlâ geçerli:

“Sevgi neydi?”

Sevgi;

sadece emek değildi…

dostluktu.

Sevgi;

iyi günlerde gülmek değil,

kötü günlerde yan yana kalabilmekti.

Sevgi;

“ben ne yapayım?” demek değil,

“ben buradayım” diyebilmekti.

Sevgi;

bazen haklı çıkmak değil,

bir adım geri atabilmekti.

Sevgi;

küçük şeyleri önemsemekti…

bir mesaj atmak, bir hâl hatır sormak,

“o demedi ama ben yine de söyleyeyim” diyebilmekti.

Son söz:

Sevgi; büyük laflar değil, küçük davranışlardı.

Ve galiba bugün en büyük eksiklik de bu:

küçük ilgilerin yokluğu.

Çünkü bazen bir ilişkiyi ayakta tutan şey

kimin haklı olduğu değil,

kimin sevgiyi seçtiğidir.