Bizim toplumda bazı cümleler vardır. Çok doğru görünür ama biraz düşününce içinde tuhaf bir mantık saklar.

Mesela biri biriyle küstüğünde hemen birileri ortaya çıkar ve o meşhur cümleyi söyler:

“Yapmayın ya… Ölüm var, küslük olmasın.”

Sanki ölüm özellikle küsenleri kontrol eden bir görevliymiş gibi.

Küsersen hemen hatırlatılır ama kalp kırarsan kimse bir şey demez.

Mesela biri gelir, sizi kırar, üzer, kalbinizi paramparça eder. Sonra araya biri girer ve şöyle der:

“Yahu boş ver… Ölüm var, küslük olmasın.”

İyi de…

Kalp kırmak serbest miydi?

Yani olayın matematiği biraz garip. Kalp kırılıyor, insan üzülüyor ama asıl problem küsmek oluyor. Böyle olunca insan ister istemez düşünüyor:

Demek ki kırmak normal, küsmek yasak.

Bazen bu iş o kadar ileri gider ki insan kendini suçlu bile hisseder. Kalbi kırılan kişi bir süre konuşmazsa hemen uyarı gelir:

“Büyütme ya… Ölüm var.”

Doğru… ölüm var.

Ama kalpler de var.

Garip olan şu ki, kalp kırılırken kimse ölümü hatırlamaz. Ölüm nedense hep küsen insanlara hatırlatılır. Oysa mantık şöyle çalışmalıydı:

“Kalp kırma… ölüm var.”

Ama bizde sistem biraz ters işliyor.

Önce kalp kırılıyor, sonra küsmemek için nasihat veriliyor.

Belki de mesele aslında çok basit. İnsanlar kalp kırmamayı öğrense zaten kimse küsmek zorunda kalmaz.

Ama galiba en zor ders de bu:

Kalp kırmadan yaşayabilmek.

Çünkü “ölüm var, küslük olmasın” demek kolay…

Asıl mesele, kalp kırarken bunu hatırlayabilmek.