Bazı insanlar hayatımızdan uzaklaşır; ama kalbimizin içinden hiç çıkmaz.

Bazen insan en çok, yanında olmayanları düşünür.

Ve zamanla anlar ki en derin bağlar çoğu zaman görünmeyen bağlardır.

Bazı geceler Ay’ı göremezsiniz. Gökyüzü kapalıdır, bulutlar inatçıdır. Sokak lambalarının ışığı bile biraz daha sönük görünür o gecelerde. İnsan başını kaldırır, bakar… ama göremez.

Yine de bilir: Ay oradadır.

Ay’ı görmemek, onun yok olduğu anlamına gelmez.

Sadece bir süreliğine saklanmıştır. Bulutların arkasında sabırla bekler.

Hayatta da böyledir bazı insanlar.

Yanınızda değillerdir belki. Aynı masada oturmaz, aynı yolda yürümezsiniz artık. Ama kalbinizin bir köşesinde yerleri hep durur. İsimlerini sık anmasanız bile bazı anlarda kendilerini hatırlatırlar.

Bir şarkı çalar, aklınıza gelirler.

Bir koku, bir mevsim, bir akşamüstü… ansızın içinizde belirirler.

Mesafe bazen kaderdir. Bazen hayat araya girer, bazen yollar değişir. İnsanlar uzaklaşır ama bazı bağlar kopmaz. Çünkü sevgi mesafeye bağlı değildir.

Bazı ayrılıklar sessiz olur. Büyük kavgalar yaşanmaz, dramatik vedalar edilmez. Sadece zaman geçer, yollar farklı yönlere gider. İnsan fark etmeden uzaklaşır.

Ama bazı duygular aynı yerde kalır.

Ve bazen ayrılık sadece mesafe değildir.

Bazen araya geri dönülmeyen bir yol girer.

İnsan bazı sevdiklerini bir gün son kez görür ve bunun son olduğunu o an bilmez. Her şey normalmiş gibi vedalaşılır. Hayatın yine aynı şekilde akacağını sanırsınız.

Sonra bir gün öğrenirsiniz ki artık aynı dünyada yürünmeyecektir.

İşte o zaman yokluğun başka bir anlamı olur.

Ölüm birini hayatımızdan alabilir, ama hatıralardan alamaz. Bazen bir cümlenin içinde, bazen eski bir fotoğrafa bakarken yeniden karşımıza çıkarlar.

Bazen de hiç beklemediğiniz bir anda.

Ve insan içinden sadece şunu geçirir:

“Keşke burada olsaydın.”

Zaman geçer, hayat değişir. İnsan yeni alışkanlıklar edinir, yeni yollar yürür. Ama bazı isimler kalbin içinde aynı yerde kalır.

Ay bazen saklanır ama gece onunla anlam kazanır.

Sevdiklerimiz bazen uzak olur ama kalbimiz onlarla tamamlanır.

Çünkü insan zamanla şunu anlar:

Bazı insanlar hayatımızdan gider.

Ama kalbimizden hiç gitmez.