Bir öğretmen daha hayattan koparıldı.

Bir sınıf daha sessizliğe gömüldü.

Oysa o, öldürmeyi değil yaşatmayı öğretiyordu. Çocuklara kalem tutmayı, düşünmeyi, doğruyu aramayı… Bir çocuğun gözlerinin içindeki ışığı fark edip onu büyütmeyi.

Herkes öğretmen olamaz. Çünkü öğretmenlik sadece bir meslek değildir. Sabır ister. Vicdan ister. Merhamet ister. Bazen kendi yorgunluğunu bir kenara bırakıp, karşısındaki çocuğun derdini anlamayı gerektirir. Bazen bir çocuğun evde yaşadığı sıkıntıyı, sınıfta taşkınlık olarak değil yardım çağrısı olarak görebilmektir öğretmenlik. Herkes bunu yapamaz.

Bugün bir an durup empati yapalım. Bir öğretmenin yerine kendimizi koyalım. Kalabalık bir sınıf, farklı karakterler, farklı hayat hikâyeleri… Kimi aç gelmiş, kimi mutsuz, kimi öfkeli. Ve sen, hepsine aynı anda yetişmeye çalışıyorsun. Onları sadece sınava değil, hayata hazırlıyorsun. Ama elindeki yetki giderek azalıyor. Disiplin uygulamak zorlaşıyor. Öğrenci başarısız olsa da sınıfta kalmıyor. “Nasıl olsa geçerim” düşüncesi emeğin değerini düşürüyor. Öğretmenin sözü tartışılır hale geliyor.

Veliler çoğu zaman öğretmenin yanında durmak yerine karşısında saf tutuyor. Elbette bilinçli, destek olan aileler var. Ama her geçen gün artan bir tablo da var: Çocuk her durumda haklı, öğretmen ise açıklama yapmak zorunda. Bu denge bozulduğunda sınıfın düzeni de bozuluyor.

Son yıllarda öğretmenlere yönelik şiddet ve saygısızlık vakalarının artması tesadüf değil. Eğitim sistemindeki baskılar, sınav odaklı yaklaşım, disiplin konusundaki belirsizlikler ve toplumsal kutuplaşma öğretmeni yalnızlaştırıyor. Tükenmişlik yaşayan öğretmen sayısı artıyor. Oysa öğretmen yorulursa, bir toplum yorulur.

Bir öğretmen öldürüldüğünde sadece bir insanı kaybetmiyoruz. Bir çocuğun rol modelini kaybediyoruz. Belki hayatını değiştirecek bir cümleyi kaybediyoruz. Belki de bir çocuğun karanlıktan çıkış yolunu.

Şiddet bir anda ortaya çıkmaz. Sevgi azaldığında başlar. Saygı eksildiğinde büyür. Vicdan sustuğunda cesaret bulur. Biz saygıyı yeniden inşa etmezsek, merhameti yeniden hatırlamazsak bu döngü devam eder.

Öğretmenler mucize yaratmaz. Ama mucizelere zemin hazırlar. Bir çocuğun hayatına dokunmak, onun yönünü değiştirmek büyük bir sorumluluktur. Ve bunu yapan insanlar korunmalı, desteklenmeli, değer görmelidir.

Çünkü öğretmenini koruyamayan bir toplum, yarınını da koruyamaz.