Kuşların şâhı kartal sörf yaparken göklerde

Havuzlu bir villa ve bir kafes görür yerde

...

Kafesin içindeyse bir minik kuş durmakta

Parmaklıklar ardında, ne hâyâller kurmakta

...

Pike yaparak konar karşısına kafesin

Sonra neler mi olur? Merâk eden dinlesin…

...

Kartal, der ki kafeste yaşayan minik kuşa;

“ - Gel seni kurtarayım, eresin kurtuluşa

...

Artık yaşa özgürce, benle birlikte uç da

Sona ersin esaret, sen bir kuşsun sonuçta…”

...

Şöyle bir cevâp verir minik kuş içtenlikle

“- Ben sizinle gelemem, unutun kesinlikle

...

Hem burada mutluyum, sahibim bakar bana

Uçamam ki siz gibi, şu hâlime baksana…”

...

Kartal der ki bu sefer; “ - elbette senin karar

Ama uçmak başka şey, esâret akla zarar

...

Nasıl desem! Sevinçle, öylece kanat açmak

İnân değer her şeye, göklerde öyle uçmak…

...

Hem, sana öğretirim uçmayı elbette ki

Sen bir kuşsun sonuçta, kuş için uçmak ne ki!”

...

Ve kartal devam eder anlatmaya gökleri

Bir, bir sayarak över türlü güzellikleri…

...

Minik kuş dayanamaz, merâkından “ - peki” der

Kartal açar kafesi, kuşu alarak gider…

...

Çok yüksek bir zirveye götürür minik kuşu

Gördüğü manzaradan, kuşu kaplar bir huşu

...

Kartal başlar ilk derse; “ - kanadı açacaksın

Sonra tekrar kapatıp, böylece uçacaksın…”

...

Ders dinlerken minik kuş, gözleri ufka dalar

Muhteşem bir manzara, rüzgâr tüyleri yalar

...

Tam bu esnada işte, tuhaflık oluverir

Bizim kuş, kendisini boşlukta buluverir

...

Kartal iter arkadan, kuş düşer uçuruma

Şimdi neler olacak hele bakın duruma…

...

İlk ders gelir aklına kanadını açar kuş

Sonra tekrar kapatır, böylece başlar uçuş

...

Bundan sonra ikisi beraber uçarlar hep

Rabbim kuşa uçmayı kartalı kılmış sebep…

...

Yıllar geçer aradan birlikte uçarlarken

Bir gün, göl kenarında tam da su içerlerken

...

Gölün yüzeyi sanki ayna gibi aks yapar

Bakarlar ki; suda tam iki tane kartal var

...

Meğerse kartal imiş bizim minik aslında

Şimdi yetişkin olmuş kartal olma faslında

Yaşlı kartal, gelince pîr-i fâni yaşına

Ölür!.. Ve genç kartalsa kalır yalnız başına...

...

O da bir gün uçarken gökyüzünde, gönlünce

Havuzlu bir villa ve bir de kafes görünce.

...

Şöyle bir pike yapar, konar kafes yanına

Hemen girmeye başlar minik kuşun kanına…

…

Evet, dostlar aslında çoğumuz kartalız biz

Kendi kafesimizde mahkûmuz, hapisteyiz…

...

Geni kartal olanın yüreği durulur mu?

Göklerde uçmak varken, kafeste durulur mu?

...

Ama tercih sizindir; “ya hürriyet, ya kafes!”

Hayat gelip geçici, sayılı elbet nefes

...

Var kendinin farkına, bil ki sen de “Kartal”sın

Kartal olamayanlar, bırak kafeste kalsın...