Bir gün, bizim ormanda kıtlık baş gösterince

Toplanmış cümle hayvan, tartışmış ince ince

Bu krizin sebebi acep ne ki, nedendir?

Bunun sorumlusu kim, suçlu hangi bedendir?

Hangi hayvan acaba sebep oldu krize?

Ormanın kralı ya, aslan başlamış söze…

Demiş; “ – halkım, ilk önce ben kendime sorayım

Hani türlü etlerle dolu benim sarayım

Her gün canım değişik taze hayvan istiyor

Acaba bundan mıdır krize sebep?” diyor

Cümle hayvan bir ağız; “- aman sayın kralım

Bundan kriz olur mu, bunu yoktan sayalım

Hepsi sizin rızkınız, yiyiniz âfiyetle

Kriz olmaz bu kadar yediğiniz az etle..."

Kralın yâveri kurt sonra söze başlamış

Muhâsebe eylemiş, kendisini taşlamış

Demiş ki; “- ben de dostlar açıkça et oburum

Her gün tavşan avlarım, işte bendeki durum

Acaba bu krize bu mudur asıl sebep?

İşte bunu düşünür, buna üzülürüm hep...”

Yine cümle hayvanat söz birliğinde sanki

Demişler; “- bu da değil!.. Kurt gocunma inân ki"

Tilki söze başlamış, demiş ki; “- ey ahâli!

Ben her gün tavuk yerim, budur fakirin hâli

Ama telef oluyor bazen tavuklar onca

Gözüm görmez hiç bir şey, taze piliç bulunca…”

“- Bu da değil ey tilki sebebi bu krizin

Âfiyetle yiyiniz, gıdanız onlar sizin”

Sonra, herkes sırayla söz alarak kâl’lenmiş

Bulunamamış sebep, konu hepten küllenmiş...

En son gariban eşek; “- dinleyin ey dostlarım

Her gün gelip geçerken, yolda ota rastlarım

Zapt edemem nefsimi bazen otlardan yerim

Hani acep bu mudur krize sebep derim?”

Eşek böyle deyince hayvanlar hep bir ağız

“- Sayın kralım!” demiş, “burada mutabığız”

“İşte bulduk, eşekmiş bu krizin nedeni

Suçlusun ey eşek sen! Seni pis obur seni…”

…

İşte dostlar böyledir, hayâtın kendisi bu

Bu hâle gelmiş düzen, yıkılmaz sanki tabu

Güçlüler süpürürler, götürürler hep malı

Garipler diyet öder, bu işe ne yapmalı?

Bu kıssa da böylece bitiverdi ey dostlar;

İnsan gerçek hayatta bu misâle çok rastlar…