Bir yerde, bir zamanlar çobanın biri varmış

Sevmiş ağa kızını, ateş bacayı sarmış.

...

Gönül bu sevmiş işte ne yapsın ne eylesin

Bu derdini kim bilsin, kime, nasıl söylesin…

..

Girmiş damın içine, oturmuş şöyle yere

Külâhını çıkarmış, koymuş karşı mindere

...

Başlamış konuşmaya külâh ile kendince

“- Ey külâh âşık oldum, gör ki yandım bir nice

...

Hem de ağamın kızı yanında çalıştığım

Kara sevdâ benimki, ona öyle âşığım...”

...

Külâh konuşmuş bu kez: “- Ey çoban neler dersin

Eğer bu iş doğruysa, resmen ayvayı yersin

...

Ağa kızı bu, sana yâr olmaz asla, vazgeç

Davul dengi dengine, var köyünden bir kız seç

...

Ağa sana verir mi, o güzelim kızını

Aklına başına al, kış eyleme yazını...”

Çoban demiş ki yine; “- Hastayım, vurulmuşum

Kaçırırım vermezse, çok fena kurulmuşum…”

...

Külâh demiş; “- Ey çoban, ağaya ayıp olur

Hem nereye kaçarsın, ağa seni tez bulur

...

Ağanın adamları yakalar, döver seni

Fazla uzaklaşmadan, kaptırırsın enseni

...

Hem komutan ağanın has adamı sayılır

Jandarmalar yakalar, bak canına kıyılır

...

Hâkim mahkûm eyleyip, îdam eder, astırır

Aha kırar kalemi, mührü kesin bastırır

...

Ben olsam, bu sevdâdan düşünmez vazgeçerim

Daha yolun başında başka bir yol seçerim…”

...

Çoban demiş ki: “– Olsun; her şeye râzıyım ben

İllâ kaçıracağım, asla vazgeçmez seven…”

...

Kalkmış yerden, başına geçirmiş külâhını

Çekmeye razı olmuş her şeyin günâhını

...

Çobanın gözü dönmüş, kafayı fena kırmış

Gece olmuş, gizlice kızı dağa kaldırmış

...

Gece dağın başında sabahlamışlar kızla

“Burası biraz özel, anlatmayayım fazla…”

...

Sabah olmuş, gün doğmuş, bizim çoban uyanmış

Yüzünde güller açmış, mutluluğa boyanmış

...

Murâdıma kavuştum, mutlu oldum tam derken

Ağanın adamları yakalamış gülerken…

...

Tekme, tokat vurmuşlar, tükürmüşler yüzüne

Yediği yumruklardan, morluk inmiş gözüne

...

Götürüp jandarmaya teslim etmişler hemen

Jandarma da dövünce, göz kapanmış tamamen...

...

Atmışlar nezarete, sonra gelmiş komutan

“ - Hâlâ niye gülersin, çoban hâlinden utan”

...

Sonra hâkim çağırmış bizim şaşkın çobanı

Yüzü, gözü morarmış, kan içinde her yanı

...

“- Anlat bana ey çoban, bütün olup biteni

Kızı nasıl kaçırdın, neydi bunun nedeni?

...

Şu hâline bak hele, sen bu işe ne dersin?

Ağzın burnun kırılmış, sense hâlâ gülersin

...

Ekmeğini yediğin ağanın kızıydı o

İsteseydin belki de, bu işe razıydı o

...

Sense hainlik ettin, kaçırdın söyle neden?

Seni bırakmam asla, nedeni söylemeden

...

Hâttâ seni tutuklar, îdam ederim hem de

Bak elimde bekliyor, kırılmayı kalemde...”

...

Çoban demiş: “- Ey hâkim! Karar sizin, öldürün

İsterseniz hapiste bir ömür süründürün

...

Her şeye razıyım ben, hatta ölüme bile

Artık karar sizindir, ben erdim emelime

...

Çok sevmiştim hâkim bey; kara sevdâ, anlayın

Olacak bu şeyleri düşünmedim sanmayın

...

Konuştum külâhımla, söze aldım her şeyi

Ama sevdim bir kere, göze aldım her şeyi...”

...

Hâkim bakmış ki çoban, hâlâ gülümsemede

Göze almış her şeyi, îdam olup ölse de

...

Emretmiş adamlara: “- Alın bunu götürün

Tersten ağaca asıp, üzerine bal sürün

...

Ama önce çıkarın, ne varsa üzerinde

Anadan üryân kalsın, öyle dursun yerinde

...

Arı kovanlarının, kapaklarını açın

Aman sizi sokmasın, sizler öteye kaçın...”

...

Yapmışlar denileni, salmışlar arıları

Duyulmaya başlamış, çobanın feryâtları

...

“- Ah!” demiş çoban; “– Külâh; hesapta bunlar yoktu

Şimdi canım acıdı, arılar fenâ soktu

...

Her şeyi söyledin de neden demedin bunu

Öylece seyret artık bu şaşkının sonunu…”

…

İşte dostlar hikâyem, böylece sona erdi

Bir dost: “- Önce her şeyi külâha anlat” derdi

...

Yapacağın her şeyi önce iyice düşün

Kâbusa dönüşmesin hayra yorduğun düşün

...

Bu çobanı örnek al, düşme onun hâline

Aman zevâl gelmesin, senin de ahvâline...

...