İstanbul; sen gönlümde közlediğim şehirsin

O maviyle yeşilin beni sarsın İstanbul

İstanbul; bir içim su, özlediğim nehirsin

….. Düştü yola şu gönlüm sana varsın İstanbul

….. O maviyle yeşilin beni sarsın İstanbul.

.....

İstanbul; “Yedi tepe”, yedi veren gül gibi

İstanbul; Rabb’imizden bizlere ödül gibi

İstanbul seninleyim; bakma bana el gibi

….. Hayâlini kurduğum cana hâr`sın İstanbul

….. Rüyasına durduğum bana yâr’sın İstanbul.

.....

Hoş gerdanlık köprüler boğazında duruyor

Senin için kim bilir kimler hayal kuruyor

İstanbul... Ah İstanbul… Beni candan vuruyor

….. Ölümüm dosttan olsun, varsın, vursun İstanbul

….. Ben yolunda öleyim hayat dursun İstanbul.

.....

“O ne güzel askerdir, O ne güzel kumandan

Elbet “Konstantiniyye” fetih olacak!..” bundan

Bu “kutlu söz” üzere burada “Eyüp Sultan”

….. Sen sönmeyen bir ışık, ruha nur`sun İstanbul

….. Feth olmayı bekleyen kutlu sur’sun İstanbul.

.....

Başlamış "Feth-i Mübin"; yer yerinden sökülmüş

Çalmış mehter marşları, yağlı toplar dökülmüş

Müjdeye kavuşulmuş, zor bilekler bükülmüş

….. Ecdâdıma şeref-şan, namus, ar’sın İstanbul

….. Asırlarca bekledin; "Fatih” sarsın İstanbul.

.....

” Üçler, Yediler, Kırklar!” İzin verdi Yaratan

Gemiler dağlar aşıp yollar buldu karadan

Surda gedik açıldı geçti ecdat oradan

….. Tuksak idin ezelden, artık hürsün İstanbul

….. Hiç bitmesin bu rüya daim sürsün İstanbul.

.....

Yeniçeri hücumda veriyor kanlı zahmet

“Fatih” dua ediyor; “Yetiş ya fakih Ahmet!”

“Akşemsettin” secdede, yağıyor o an rahmet

….. Çalsın zafer marşları, mehter vursun İstanbul

….. Geliyor genç Padişah, düğün kursun İstanbul.

.....

Baktım ki; “Ulubatlı’m”, surlara sancak asar

Baktım Şanlı “Fatih’im”, tarihe mühür basar,

Baktım, mağlup düşenler, hâlâdır zehir kusar

….. Mutlu güne eriştin gönle dar’sın İstanbul.

….. Hayal değil, gerçeksin çünkü varsın İstanbul.

.....

Ayasofya mâbedim seni kalpte gizledim

Başkasına yâr idin, ben kendime sözledim

Tekrar aç mâbedini yüz sürmeyi özledim

….. Bu işin hesabını ecdat sorsun İstanbul

….. Sen gönülde bir ateş, yanan kor’sun İstanbul.

.....

Bir ayağın Avrupa, diğeriyse Asya’da

Bir kolun Afrika’da, diğeri Kafkasya’da

Yok dünyada bir eşin, Amerika, Rusya’da

….. Sinan gelsin yeniden taş taş örsün İstanbul

….. Dünyanın gözü nurdan şehir görsün İstanbul.

.....

Nice Âlim, Evliyâ; sır olmuşlar gövdende

Nice gönül sultanı kor olmuşlar gül tende

Vurgunum asıl bundan, bu ateş sönmez bende

….. Güneşim sende batmış, sen ne dersin İstanbul?

….. Kararmış gönüllere ışık versin İstanbul

.....

Ey İstanbul; derler ki, altından kumun, taşın

Nice çağlar eskittin bilmem ki kaçtır yaşın

"Ey gönlümün Aşk Kenti!" Öne düşmesin başın

….. Meftun'um bedenini yere sersin İstanbul

….. Sana olan hasretim sona ersin İstanbul

….. O maviyle yeşilin beni sarsın İstanbul...