Yalnızlık, sevinçte ve kederde bir olmayıp paylaşmanın hazzını göz ardı ettiğimizde, bencillik olarak ortaya çıkan bir karanlıktır. Yalnızlık çeken insanlar birçok sebep gösterseler de asıl olan güven eksikliği ve menfaatsiz paylaşma duygusundan mahrum oldukları gerçeğidir.

İlgimizi bir araçla hissettirmek yeter sanıyoruz. Yazışmalar çoğaldı, telefonla görüşmelerimiz hatta yüz yüze sohbetlerimiz azaldı. Ve hatta rutinleşti. Kelimeler duyguları taşır sandık. Görmek yerine aramayı, duymak yerine de yazmayı tercih ettik.

İletişim Fakültesindeki bir profesör, imtihanda öğrencilerine 100 puanlık tek bir soru soruyor: “Hemen her gün karşılaştığınız, buraları temizleyen hizmetlinin adı nedir?” Bir kişi 100 alıyor. Ama o da adını bilmiyor. İmtihan kâğıdında, “Hocam, çok özür dilerim. İlk işim onun adını öğrenmek olacak.” yazıyordu.

Çevremizde kendi sıkıntıları ile uğraşan insanların çaresiz yalnızlıklarına kimselerin yardım etmediğini düşündüklerinden habersiz gibiyiz. Başımıza gelmeden anlamıyor, yardım etmek için aynısını yaşamadan ilgilenmiyoruz. Bazen de bunu başkalarının yapmasını bekliyoruz. Bizlerin de yapabileceği gerçeğini ve yapmayı ihmal ediyoruz.

İnsanların “Artık kimseye güvenmiyorum.” düşüncesi maalesef ki sevdikleriyle bağlarını zayıflatıp hatta koparırken yeni insanlarla tanışmaktan vazgeçiriyor. Oysa güvenle yaklaşmadığınız hiç kimse size güvenemez. Güvenmediğini sevemez de üstelik. Güven ve sevgi iki kanat gibidir. Tek kanatla uçulamayacağı gibi, ikisi olmadan ilişkiler ya menfaate dayalıdır ya da çok zayıftır.

Etrafımızdakilerin güler yüzle içten bir merhaba ile hatırının sorulmasına, güvene, ilgiye, sevgiye, hatta yardıma ihtiyacı olabileceğini hatırlatacak özel ve zor zamanlar mı bekliyoruz? Neden bunu her zaman yapabileceğimiz imkânlarımızı az da olsa kullanmıyoruz?

Dinimizin ve geleneklerimizin bize öğrettiği, lakin şimdilerde unutturulan en önemli şeylerden birisi, menfaatsiz bir selam ile bir tebessüm ile sadaka niyetiyle, birinin sıkıntısını gidermenin, onu yalnız hissetmekten ve yalnız yaşamaktan kurtarmanın gönül almak olduğudur.

Haydi, şimdi etrafımızda yalnız insanları bulup bu Ramazan günlerinde sevindirelim. Ama sadece bu günlerde değil, her zaman yardım etmenin, paylaşmanın hazzını yaşayalım. Kuru kalabalıklar için değil; sevgi ile yalnızlıkları paylaşan, samimiyet duygusu ile selamlaşan, hatır soran, yardım etmeyi nezaket ile yapanların olduğu ceddimiz gibi olalım. Kimse yalnız olduğunu düşünmesin, yalnız yaşayıp yalnız ölenlerden olmasın diye.