Köksüz bir ağaç olamayacağı gibi, geçmişle bağları koparılan bir insanın asude bir hayat yaşaması mümkün müdür?

Nasıl ki fizyolojik ve biyolojik özelliklerimizin taşınması DNA molekülleriyle sağlanıyorsa; maneviyatımızın geleceğe taşınması da fen ve din ilimlerinin öğrenilmesi ve öğretilmesi ile beraber; örf, âdet ve geleneklerimizin nesilden nesile aktarılmasıyla mümkündür.

Bu aktarım ise ancak ailedeki temel eğitimden sonra; ilminde mütehassıs, rehber şahsiyetlerin vereceği eğitimle ve onların doğru kaynaklardan, tıpkı bir arının yüzlerce çiçekten süzerek bal yaptığı gibi hazırladıkları eserleri ve dahi onların insanlığa numune olan hayatları sayesinde mümkün olabilir.

İyi insanların nesebinden ve ruh yapısından gelen asaletinde bunları fark etmek çok da zor olmasa gerek. Zira "Her şey aslına rücu eder" düsturu, bu hakikatin en güçlü delilidir.

Geçtiğimiz asra kadar önce aileden, sonrasında ise akl-ı selim ve ilim sahibi rehberlerden aldığımız eğitim sayesinde toplum olarak çok daha rahat, mutlu ve huzurluyduk.

O dönemin insanlarının; eğitmek, yetiştirmek ve sahip çıkmak gibi eşsiz faziletleri, bu uğurda sergilediği emsalsiz fedakârlıkları vardı. Yetiştirdikleri güzide talebeler, o rehberlerin büyüklüğünü anlamaya kâfi gelirdi.

Ne yazık ki bugün ne ailede o eski güzel ahlak, edep ve terbiye, ne de okullarda o köklü eğitim anlayışı neredeyse hiç kalmadı.

Gösteriş budalası aileler ve diplomalı cahiller çoğaldıkça; vatanına, milletine, dinine ve değerlerine bağlı, devletine faydalı örnek insanlar yetişmesi şöyle dursun maalesef ki iyi insan yetişmesi bile hayal oldu!..

"Rehbersiz kemâlin zevâli vardır" sözü bugün acı bir şekilde karşılık bulmaktadır.

Dahası ne hedefleri belli olan ne de ne istediğini tam olarak bilmeyen, suya atılan bir dal parçası gibi doğru rehberlerimiz olmadan bu zamanın en kötü akıntısında bizler nereye doğru gidiyoruz?